In 1763 ontwikkelde de zweedse bioloog Linnaeus een systeem om alle organismen op aarde te classificeren. Hij deelde ze in in verschillende groepen waarbij alle leden van een groep iets gemeenschappelijks hadden. Hoewel sommige biologen nu denken dat het systeem van Linnaeus wat verouderd is, of zelfs nooit echt goed is geweest behalve voor planten, wordt het nog veel gebruikt.
Linnaeus deelde bijvoorbeeld de gewervelde dieren in in vijf groepen: de zoogdieren, de vogels, de reptielen, de amfibieën en de vissen. Een gewerveld dier behoord altijd tot één van die groepen en niet anders. De goeie man had er geen rekening mee gehouden dat er zoiets als evolutie is. In zijn tijd was dat nog niet ontdekt. We weten nu dat uit de vissen de amfibieën zijn ontstaan, daaruit de reptielen, en daaruit de zoogdieren en vogels. Dus als je weet dat ze soms veranderen wordt het moeilijk om ze nog op die manier in te delen. En er waren toen ook nog geen dieren ontdekt als Thrinaxodon, dat was een schakel tussen de reptielen en zoogdieren, dus waar moet je hem dan plaatsen? Het is geen reptiel, maar ook niet echt een zoogdier. Vandaar dat men een nieuw systeem heeft bedacht, genaamd phylogeny, dat houdt rekening met evolutie.

Alle dieren worden geclassificeerd volgens een vastaand systeem, of het nu gaat over vissen of insecten of zoogdieren. Dit systeem wordt ook toegepast op uitgestorven dieren. Bovenaan in dit systeem zitten dus dieren die maar heel vaag iets met elkaar gemeen hebben, bijvoorbeeld Gewervelde dieren en onderaan in dit systeem zitten dieren die veel op elkaar lijken. Bij Species, het laagste in dit systeem zit dus één specifieke soort. Dit is de basis hierarchie;