Hydrodamalis gigas
| dieet: |
herbivoor |
| grootte: |
Maximaal 8 meter lang |
| gewicht: |
5 tot 12 ton* |
| tijd: |
Plioceen tot 1768 |
| locatie: |
Komandorsky eilanden |
*Bijna elke bron geeft een ander gewicht aan, varieërend van 4 tot 24 ton. Erg vreemd dus dat men van een dier dat spreekwoordelijk gisteren nog uitstierf niet eens het gewicht weet. Wellicht hadden de jagers het te druk met uitmoorden om op het gewicht van de dieren te letten.
Een enorme zeekoe die leefde op geïsoleerde eilandjes en die eigenhandig door zeevaarders werdt uitgemoord.
De Steller Zeekoe was een verwant van de hedendaagse Doejongs, hij ontstond in de ijstijd. Zijn grootte was misschien een aanpassing tegen het koude klimaat, zeekoeien komen normaliter alleen voor in tropische wateren. Hoewel hij bij zijn ontdekking alleen nog voor kwam op de Komandorsky eilanden zijn botten uit het Pleistoceen gevonden aan de kusten van Rusland, China en de westkust van Noord-Amerika. Hij had geen brede ribben zoals Doejongs, wel een speklaag en een schorsachtige huid. Het beest zwom rustig aan het wateroppervlak want hij had te veel drijfvermogen om te kunnen duiken. Omdat hij na zijn jeugd zijn tanden verloor had at hij algen en wieren. Zijn rug stak bij het eten boven het water uit en zijn kop kwam tussen de 4 en 5 minuten boven om adem te halen.
De Komandorsky eilanden werden in 1741 ontdekt door de Zweedse Vitus Bering (Sommige zeggen in 1742, maar dat zou een jaar na de dood van Vitus zijn.). Hij had de opdracht van de Russische tsaar om de naar hem genoemde Beringzee te verkennen. Toen ze de eilanden aandeden bleken daar ongeveer 2000 reusachtige zeekoeien te leven. De Scheepsarts en tevens bioloog Georg Wilhelm Steller, Duitser van geboorte, heeft de zeekoeien beschreven. De bovenstaande beschrijving hebben we aan hem te danken. Hij merkte op dat ze bij hun ontdekking al zeldzaam waren. Meerdere malen daarna hebben expedities de eilanden bezocht en tegen 1768 was de soort uigestorven. Steller zeekoeien waren vreselijk kwetsbaar voor jagers aangezien ze maar wat ronddobberden en geen acht sloegen op naderende boten. Ze waren geen mensen gewend en hadden daarvoor ook geen natuurlijke vijanden, dus ze vluchten niet als bijvoorbeeld één van hen werd verwond. Integendeel, ze kwamen dichterbij om te helpen en werden vervolgens allemaal afgeslacht.
Omdat men in deze tijd tot inkeer is gekomen dat het uitroeien van een soort een doodzonde is heeft de Steller zeekoe een soort van Dodo-status gekregen. Ook een soort van Monster-van-Loch Ness status, want omdat het een beroemd dier is geworden zeggen sommige mensen aan de kust van Alaska een Steller zeekoe te hebben waargenomen. (Waarschijnlijk waren het zeeolifanten die voor zeekoeien werden aangezien.)