Dinornis maximus
Er zijn 11 of 12 soorten moa's bekend, varieërend van Euryapteryx curtus, ter grootte van een kalkoen, tot de 200 kilo zware Dinornis giganteus. Deze vogels waren herbivoren, ze voedde zich met bladeren, bessen en twijgen. Zoals de meeste vogels slikte ze stenen in om de vertering van het voedsel te vergemakkelijken.
De voorouders van de moa's zijn vanaf het vasteland over zee komen aanvliegen. Toen ze Nieuw-Zeeland aandeden bleken hier geen roofdieren te zijn die een bedreiging voor hen konden vormen. Ze vestigden zich op de eilanden en in de loop der tijd verloren de vogels hun vliegvermogen. Op een eiland zonder roofdieren zou vliegen immers een verspilling van energie zijn. De moa's ontwikkelden zich dus als landdieren, en door het overvloedige voedsel nam hun lichaamsgroote toe. De enige vijand van de Moa, de reuzenarend, kwam ook van over zee aangevlogen.
De moa's leefde tot ongeveer 500 jaar geleden, toen Europese ontdekkers aankwamen in Nieuw-Zeeland was hij al verdwenen, net als Harpagornis moorei. De eerste mensen die Nieuw-Zeeland bereikten, de Maori's, worden soms verantwoordelijk gehouden voor het uitsterven van de Moa's. Maar misschien zullen ze er hooguit aan bijgedragen hebbben. De Moa's stierven uit kort na de mammoeten in Siberië, dus lijkt het er meer op dat dit uitsterven is voortgekomen uit de klimaatsverandering die het aflopen van de ijstijd met zich meebracht. Sommige beschouwen de hedendaagse Kiwi trouwens als een soort Moa, dus helemaal uitgestorven zijn ze eigenlijk ook niet.